Geld beschikbaar voor emissiereductie en mestvergisting in voorbereiding

In Nieuwe Oogst is aandacht voor twee nieuwe financieringsfondsen die het Nationaal Groenfonds naar verwachting in het eerste kwartaal van 2027 openstelt. Het ene fonds is bedoeld voor vergistingscoöperaties, het andere voor nog niet bewezen innovaties die de uitstoot op duurzame wijze moeten beperken.

De fondsen moeten onder meer hoge opstart- en ontwikkelkosten opvangen. Banken zijn doorgaans niet bereid zulke kosten te financieren, omdat een verdienmodel nog niet vaststaat. Het Nationaal Groenfonds wil juist koplopers ondersteunen die bereid zijn nieuwe technieken in de praktijk toe te passen.

Het gaat om leningen, niet om subsidies. Volgens Dick Boddeüs, hoofd financieringen bij het Nationaal Groenfonds, is een subsidie weggegooid geld wanneer tegenover een investering een verdienmodel staat. Blijft een goed verdienmodel uit, dan kan de lening onder voorwaarden worden kwijtgescholden. Zo blijft het kapitaal in beginsel beschikbaar voor nieuwe projecten wanneer een innovatie wel slaagt en de lening wordt terugbetaald.

Het Nationaal Groenfonds vraagt het kabinet om het budget van het Investeringsfonds Duurzame Landbouw te verhogen van 160 miljoen naar 500 miljoen euro. Volgens Boddeüs hoeft dat niet uit een nieuwe begrotingspost te komen: geld uit subsidieregelingen die onvoldoende worden benut, kan mogelijk anders worden ingezet. Hij noemt daarbij de Subsidieregeling voor Extensivering Melkveehouderij, waarvoor volgens hem 627 miljoen euro beschikbaar is.

Als agrinotaris kan ik de denkwijze van het Nationaal Groenfonds volgen. Innoveren kost tijd en geld, terwijl het risico bestaat dat een ontwikkeling weinig of niets oplevert. Een lening met kwijtschelding onder voorwaarden houdt de ontwikkelende agrariër gericht op resultaat. Dat mis ik soms bij subsidies: zodra het geld is toegezegd, kan de inzet verslappen als innovatie niet snel genoeg resultaat oplevert.