Stikstofregels veranderen tijdens de wedstrijd

Deze uitspraak doet de Limburgse biologische melkveehouder René Keulen in Nieuwe Oogst.

Jaren geleden is hij met zijn melkveebedrijf overgegaan op biologisch boeren: omschakelen, extensiveren en investeren in natuur. Precies zoals de overheid graag wilde. Daarnaast heeft hij op zijn land een aantal vakantiewoningen gebouwd, die hij verhuurt als tweede bedrijfstak.

Nu worden hij en zijn collega’s geconfronteerd met stikstofzones in de nabijheid van Natura 2000-gebieden. In zijn omgeving zijn boeren uitgekocht, wordt een grote camping ontwikkeld en verplaatste een ondernemer zijn bedrijf om vervolgens alsnog binnen een zone te vallen. Volgens Keulen veranderen de spelregels voortdurend. Boeren willen en doen van alles, maar investeringen en keuzes maken zij voor tientallen jaren. De regels veranderen soms sneller dan een boer kan veranderen. Dat brengt onzekerheid met zich mee. Bovendien vraagt investeren, naast subsidies, altijd ook eigen geld van de ondernemer.

Nu is het stikstof, maar wat zijn de gevolgen voor het milieu als vrijkomende grond wordt gebruikt voor bloembollenteelt? Ook recreatieontwikkeling kan druk op de natuur geven. Keulen pleit er daarom voor stikstof niet als een op zichzelf staand onderwerp te behandelen. Water, natuur, landbouw en leefbaarheid hangen binnen een gebied met elkaar samen.

Met de uitspraken van René Keulen ben ik het als agrinotaris zeker eens. Er wordt te veel gefocust op het huidige probleem: dat moet worden opgelost, terwijl zich aan de horizon bij de alternatieven alweer nieuwe milieubelastende ontwikkelingen kunnen aandienen. De kortetermijnvisie zou plaats moeten maken voor een langetermijnvisie. Ook ben ik een groot voorstander van een regionale aanpak. De situatie in het noorden van Nederland is niet te vergelijken met die in het veel dichter bevolkte Brabant.